Op de bres voor de jeneverbes
De jeneverbes is wonderlijke struik. Dat blijkt uit zijn lange geschiedenis in ecologisch en folkloristisch opzicht. Niet voor niets zijn in Europa meer dan driehonderd streeknamen bekend. Zo veel eer krijgt alleen een plant of dier als deze eeuwenlang van belang is geweest voor de mensheid, niet alleen wat betreft het dagelijks gebruik, maar ook in de beleving. Het karakter van de Jeneverbes is mythisch en mysterieus. Sinds november 2004 vinden her en der in Nederland structurele en incidentele acties om het voortbestaan van de Jeneverbestruik en zijn biotoop, de droge heide, te waarborgen.
Onderhoud en onderzoek zijn noodzakelijk gebleken om de resterende struwelen en solitaire struiken te behouden. Inventarisatie en monitoring brengen informatie naar boven die voordien onbekend was. Het oude en telkens herhaalde verhaal bijvoorbeeld dat kieming alleen plaats zou vinden in of aan de randen van het stuifzand, is weerlegd door de vondst van inmiddels honderden struiken in vergrasde heide, aan de randen van de kroon van solitaire bomen en bossen. Of deze struiken oud zullen worden -ze zijn nu tot circa twintig jaar- ligt nog in de toekomst verborgen.
De inzet van vrijwilligers neemt in de projecten een belangrijke plaats in. In veel terreinen zijn zij de ogen, oren en de handen van eigenaren en beheerders. Op veel plaatsen zijn groepen vrijwilligers al jaren actief en brengen zij een schat aan waarnemingen in. Drenthe en de Veluwe gaan tot nu toe op kop, maar er zijn inimddels ook initiatieven in Salland en Noord-Brabant.
